Mijn verhaal

Mijn verhaal begint eigenlijk bij mijn geboorte. Achteraf bezien een goed leven, maar dat is vaak zo. Wanneer je achteraf de dingen bekijkt, kun je terugkijken met een goed en tevreden gevoel of misschien heb je wel spijt dat je dingen niet anders hebt gedaan. Voor mij geldt dat ik goed terugkijk op mijn leven. Ups en downs zijn nodig geweest om te komen waar ik nu ben en nog zal komen.

Ziekenhuizen
Na mijn geboorte en na een medische fout met een infuus breng ik de eerste tijd van mijn leven door in ziekenhuizen en revalidatieoorden. Ook later volgen nog een aantal malen ziekenhuisopnames. Mijn schooltijd heeft er niet echt onder geleden en met veel plezier bracht ik mijn jeugd door met mijn vrienden en vriendinnen. Ik kon veel plezier beleven, maar ook verzonken zijn in vragen als: waarom zijn wij hier, is dit het nu allemaal. Ik deelde het ook eigenlijk nooit met anderen. Er waren ook momenten dat ik me niet begrepen voelde en kon dan ook niet altijd verklaren waarom.

Ziekte
De jaren die daarop volgen kabbelen voort: vervolgopleiding, studies en allerlei banen. Ondertussen had ik mijn huidige man (Harry) leren kennen en na een korte tijd van samenwonen zijn we getrouwd. Inmiddels zijn we alweer 27 jaar getrouwd en hebben we een goed huwelijk. De jaren die daarop volgen staan in het teken van ziekte en overlijden. Zelf lange tijd ziek geweest vanwege een whiplash en ik ga het WAO-traject in. Er overlijden een aantal familieleden en dan overlijdt mijn vader ook nog in 1995 aan de vreselijke ziekte kanker. Op die momenten word je echt weer met je beide benen op de grond gezet. Deze periode is één van de moeilijkste periodes geweest, in deze tijd heb ik moeten leren om los te laten en weer verder te gaan met mijn leven. Dit heeft veel tijd gekost, maar het heeft ook veel goede dingen opgeleverd.

Na het overlijden van mijn vader kregen we de wens om zwanger te worden. Na een jaar bleek het allemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn en gingen we de medische molen in. Na allerlei onderzoeken bleek de kans op een zwangerschap 0,1% dus eigenlijk nihil. Wij wilden daar niet in geloven en in overleg met de artsen zijn we het hele traject ingegaan. Ondertussen bleven we wel stilstaan bij de vraag: hoe het zou zijn als het inderdaad niet zou lukken, wat waren onze mogelijkheden dan? Via allerlei praatgroepen hebben we toen de beslissing genomen om het adoptietraject in te gaan. Een moeilijke beslissing die je niet zomaar van de een op de andere dag neemt. Op een gegeven moment waren we al in een vergevorderd stadium van de adoptieprocedure en werden we weer opgeroepen, maar dat hebben we toen weer afgezegd.

In die periode kwamen wij via vrienden in contact met een paranormale genezer. “Probeer het in ieder geval” werd ons geadviseerd, want zij zagen ook wel dat we het er behoorlijk moeilijk mee hadden, vooral omdat veel mensen in onze omgeving wel kinderen kregen en dat is toch wel behoorlijk confronterend. Tijdens een bezoek aan onze vrienden hebben we toch de “stoute schoenen” aangetrokken en zijn we naar de bewuste paranormaal genezer gegaan. Heel sceptisch en nuchter, maar vanuit een soort wanhoop gingen we toch maar want we wilden alles geprobeerd hebben.

De behandeling was op zich wel bijzonder. Ze wist niets van ons, maar kon bijvoorbeeld meteen al vertellen dat mijn hormoonhuishouding niet op peil was. Even schrikken en het gevoel dat ze door me heen keek, maar tegelijkertijd ook een warm gevoel. Toen ze een foto van ons huis onder ogen kreeg, wees ze het raam van onze slaapkamer aan en zei dat daar het probleem zat. Er zou een aardstraal door onze woning lopen en op onze slaapkamer voor problemen zorgen. Haar advies was dan ook om ons bed op een andere plaats neer te zetten en verder verzekerde ze ons dat alles goed zou komen. Al lachend hebben we ’s avonds toch maar ons bed verplaatst en ja... om een lang verhaal kort te maken, de maand erop was ik zwanger. De artsen waren heel erg verbaasd en zeiden ook dat het niet kon. Eigenwijs als ik ben heb ik het verhaal van de paranormale genezer verteld en de artsen lachten wat en wisten duidelijk niet wat ze ermee aan moesten.

Mijn zwangerschap
En dan zwanger........ Zo blij, zo blij........ maar tegelijkertijd ook onrust en bang dat er iets mis zou gaan. Na 6 weken zijn we nog eens naar de paranormale genezer gegaan. Ik vond het wel fijn om haar het goede nieuws te vertellen en ik wilde nog wel een behandeling van haar, want dat voelde toch wel erg prettig. Toen zij haar hand op mijn buik legde zagen we het hartje van Esmee kloppen in de hand van de paranormale genezer. Heel bijzonder, want we hadden nog geen echo gehad. De zwangerschap verliep spoedig, maar de bevalling verliep niet helemaal volgens planning. Esmee is met een keizersnede ter wereld gekomen, omdat ze klem zat in het geboortekanaal. Achteraf is het kantje boord geweest voor ons beiden en het is maar goed dat je dat als moeder niet weet. De eerste periode bleef ze ook onder controle van de kinderarts.

Na de geboorte
De eerste maanden waren heel bijzonder! Genieten van ons kleine wondertje en tegelijkertijd weer op krachten proberen te komen. Esmée heeft in de eerste maanden periodes gehad waarin ze veel huilde. Darmkrampjes werd er gezegd, maar wij waren er na een paar weken al achter dat ze gewoon wilde kijken wat er om haar heen gebeurde en zodra we haar de gelegenheid gaven om te kijken was het oké. (We schoven de gordijntjes van haar bedje opzij en kon ze om zich heen kijken) Zo klein als ze was, overal richtte ze meteen haar aandacht op. Zo volgde ze na een paar dagen haar mobile al. Onze omgeving zei: “Ach, dat zien we niet goed, want dat kan ze nog niet”.

Ik heb me daarentegen vanaf dag 1 verbaasd over de wijze blik in haar ogen. Ik vond haar niet echt een baby. Ja een baby met oude/wijze ogen. Ik vond dit bijzonder, maar durfde er niet al te veel over te zeggen, want iedere moeder zou haar eigen kind wel heel bijzonder vinden. Mijn eerste confrontatie met het idee dat er iets zou kunnen zijn was na ongeveer 3 maand. Midden in de nacht zat ik borstvoeding te geven en opeens maakte Esmée zich los en richtte haar hoofd op een heel vreemde manier richting het licht en daarbij had ze zo’n vreemde blik in haar ogen...... Ik kon op dat moment ook geen contact met haar krijgen. Op dat moment schoot het door me heen: hier klopt iets niet. Maar hoe leg je dat uit aan je omgeving? Ik heb er toen voor gekozen om dat niet te doen, wel heb ik tegen Harry gezegd dat ik zo’n raar gevoel kreeg en dat er meteen door me heen schoot dat ik dit in de gaten zou moeten houden.

De eerste paar jaren genieten we met volle teugen. Er vallen ons veel dingen op in het gedrag van Esmée, maar onze omgeving zegt in eerste instantie: Ach, dat doen die kleintjes allemaal. Wat me nog heel helder voor ogen staat, was dat wanneer ik Esmée oppakte om haar op de arm te nemen of te knuffelen, ik altijd het idee had dat ze zich van me wegduwde. Ik had hier best wel moeite mee. Verder had ze in de eerste jaren heel veel huilbuien, die eindigden in ongekende driftbuien, waarbij we ons op dat moment niet echt raad wisten. Vooral ’s nachts kon ze wakker worden en echt een uur tot anderhalf uur tekeer gaan. Op geen enkele manier was ze dan ook wakker te krijgen. Dit is onze vele malen gebeurd ook tijdens vakanties in een appartement/hotel. Op zo’n moment voelde ik mij als moeder totaal mislukt, want ze wilde op die momenten niets van mij (maar ook niet van Harry) weten. De volgende dag wist ze van niets meer, maar naarmate het vaker gebeurde kregen we door dat het had te maken met het verwerken van informatie. Wanneer Esmée ouder is, klaagt ze veel over buikpijn en wanneer ze edelstenen heeft om zich af te schermen, vraagt ze daar ook heel bewust naar.

Op een gegeven moment kwam er steeds vaker de opmerking van iemand die bijvoorbeeld. zei: “Oh, dit herken ik helemaal niet of doet ze dat wel vaker?” Ook kon Esmée de mensen om haar heen precies om haar vinger winden en precies vertellen wat en hoe ze moesten doen. (Dit herkennen we tot op de dag van vandaag nog steeds) De dingen die ze zei en deed waren zo oprecht vanuit haar hart en ook zo vanzelfsprekend voor haar. In die tijd vond ik het niet altijd even gemakkelijk om hier mee om te gaan, ze kon zulke rake opmerkingen maken dat ik nogal eens de neiging had om me te verontschuldigen. Op die momenten is het ook moeilijk uit te leggen wat er gaande is. Eigenlijk hebben we er nog met heel weinig mensen over gesproken. Waarom niet? Waarschijnlijk ben ik toch wat bang voor reacties uit mijn omgeving. Niet alleen voor mezelf maar vooral voor Esmée. Wat betekent het voor haar en moet er een etiketje op geplakt worden. Harry en ik besluiten dat wanneer er aanleiding toe is, we mensen wat meer zullen vertellen over Esmée. De tijd zal het leren.

Als Esmée 3 jaar is horen we van de leiding van de kinderopvang dat het niet zo lekker gaat. Esmée is bazig naar de andere kinderen en duwt ze om. In een gesprek bevestigen ze alles wat ik al die tijd al had gezien, maar toch ook misschien niet wilde zien. De tijd die daarop volgt is die van vele observaties en gesprekken. Er worden daarna verschillende diagnoses geopperd van PDD NOS tot hoogbegaafd. Ik blijf toch hameren op het feit dat ze soms zo in haar eigen wereldje kan blijven hangen en dan zo weinig aandacht heeft voor haar omgeving. Het is een onzekere periode waarin ik twijfel aan mijn moeder zijn. Doe ik het wel goed. Ook merk ik dat Harry en ik ook niet altijd op dezelfde golflengte zitten en dit geeft ook de nodige spanningen in het gezin en dit pikt Esmée natuurlijk feilloos op.

Daarentegen is Esmee zeker niet dom, als ze anderhalf jaar is praat ze in zinnetjes van 5 woorden en kent het alfabet al uit haar hoofd als ze 3 is, ze schrijft haar naam op en tekent de hersenen uit je hoofd en vindt het allemaal vrij normaal. Verder maakt ze zich in die tijd al druk over mensen die een dierbare zijn verloren en zegt dan dat ze verdrietig zijn. Ook is haar verbondenheid met de natuur heel erg sterk en leeft in allerlei fantasierijke bloemenwerelden.

Begin 2004 zoeken we contact met een kinderpsycholoog. Na ons verhaal aangehoord te hebben volgen er allerlei observaties, video-opnames etc. Na allerlei screeningen lijkt er geen sprake te zijn van PDD NOS en wil de psycholoog Esmée graag eens testen omdat ze vindt dat Esmée toch wel heel slim is. Dit gebeurt en hieruit blijkt dat Esmée op dat moment op begaafd tot hoogbegaafd niveau functioneert (haar 1Q geeft een getal van 132 aan) Het is en blijft een momentopname en we spreken af dat ze opnieuw getest zal worden wanneer ze 7/8 jaar en indien gewenst eerder. Op het moment van dit schrijven lopen er weer nieuwe afspraken voor testen.

Ook heeft ze lange tijd fantasievriendjes bij zich en gaat hier zo echt mee om dat het soms beangstigend is. Soms zijn er mensen die het herkennen, maar veelal krijgen we te horen dat mensen dit totaal niet herkennen. In deze periode zijn er regelmatig momenten waarin we aan onszelf twijfelen en ons afvragen of wij dingen over het hoofd zien of het allemaal te zwaar zien. Ook vragen we ons regelmatig af of wij Esmée op de juiste manier opvoeden. Geven we haar teveel gelegenheid om in haar fantasiewereld te kruipen?

Er volgen periodes waarin alles van een leien dakje gaat en Esmée lekker meedoet met alles en iedereen. In die periodes wordt er veel met alle kinderen gespeeld. Na zo’n periode volgt meestal een periode van moeilijk gedrag, slecht luisteren, zoeken naar grenzen. Ach ja, dat hebben de meeste kinderen van tijd tot tijd nodig om even weer te weten waar de grenzen liggen. Maar met Esmée ervaar ik dit toch anders, De “dwarse” periodes zijn heel heftig, maar tegelijkertijd zie ik dat ik dan ook even weer bij mezelf mag gaan kijken. Hoe druk heb ik het op zo’n moment? Is alles bij mezelf in balans? Kinderen van deze tijd voelen heel goed aan hoe jij je voelt en spiegelen zich ook aan ons. Ook dit benoemt ze dan naar mij (en Harry) toe. Dit is soms erg confronterend maar de puzzel valt dan wel weer in elkaar. Ik merk dan vooral de moeite bij mezelf dat Esmée onbezorgd kind moet kunnen zijn en zich niet druk moet maken over het wel en wee van de mensen om zich heen, maar het zorgen voor anderen hoort waarschijnlijk toch bij haar.

Ongeveer een jaar geleden begon ons in zo’n periode ook andere dingen op te vallen. Haar zogenaamde fantasievriendjes blijken engelen te zijn. Een precieze omschrijving geeft ze aan ons evenals namen van engelen die bekend zijn. Enkele zoek ik op via Internet. Regelmatig probeert ze of ik de engelen ook kan zien, maar al snel volgt het verhaal dat ik zelf eerst rustiger moet worden, voordat ik ze kan zien en daarmee slaat ze precies de spijker op de kop. Ook geeft ze aan contact te hebben met mijn vader die 15 jaar geleden overleden is.

Helemaal verbaasd ben ik wanneer ik een vriendin na een NEI-sessie wil gaan uitzwaaien. Het was best een intensieve behandeling voor haar met veel emoties. Wanneer we nog even bij de deur staan te praten, roept Esmée: Je bent boos hè, want het is helemaal rood om je heen. Verbaasd kijken we elkaar aan en vragen aan Esmée: Hoezo is ze boos. Nou op een man. Later blijkt dat het gaat om een ex-man en Esmée omschrijft dat ook als haar man van vroeger. Tijdens mijn opleidingen ben ik veel tegengekomen en ook regelmatig mensen die meer waarnemen dan de gemiddelde mens, maar dit had ik niet zozeer bij Esmée verwacht. Het bijzondere vond ik ook dat ze het eigenlijk gewoon tijdens het spelen benoemde en daarna ook gewoon weer haar gangetje ging. Dit gebeurt eigenlijk nog een paar maal en toen was het voor mij wel zaak om hier even in te grijpen, want het gebeurde ook op momenten en bij mensen die hier niet op zitten te wachten en het misschien wel beangstigend vinden. Dit hebben wij met Esmée besproken en haar ook uitgelegd dat de meeste mensen geen kleurtjes bij anderen zien of voelen wanneer anderen verdrietig zijn. We hebben haar ook geleerd om juist op school en bij anderen het knopje op uit te zetten en hier niet teveel over te zeggen. Wel weet ze dat ze het tegen ons altijd mag zeggen. Tijdens gesprekken op school is het toen wel ter sprake gekomen en wordt het door de juffen heel goed opgepakt. Dit was voor ons een hele opluchting, want het is natuurlijk niet het gemakkelijkste onderwerp om over te praten omdat je niet weet wat het bij de ander oproept.

In groep 3 hebben wij er bewust voor gekozen om dit verhaal niet gelijk naar voren te brengen. Datgene wat noodzakelijk is zal overgedragen worden dachten wij. Verder waren we wel benieuwd naar de ervaringen van deze nieuwe juf. De eerste maand is het eigenlijk wel heel rustig en Esmée heeft het erg naar haar zin op school. Als de juf in oktober op huisbezoek komt, is ze zichtbaar verbaasd over de dingen die Esmée thuis doet (en haar interesses) en vooral haar creativiteit. Op school laat ze dit niet echt zien.
De tijd die daarna komt, kenmerkt zich door reacties van verschillende juffen dat Esmée toch wel een bijzonder kind is. Als ik dan vraag wat men bijzonder vindt is het toch wel haar gevoeligheid, gevoel voor rechtvaardigheid en de zaken waar ze zich mee bezig houdt (past niet echt bij haar leeftijd) Hoogbegaafdheid laat ze niet echt zien. Wel krijg ik mee dat ze zich met name druk maakt over het wel en wee van de andere kinderen en vindt waarschijnlijk van zichzelf dat ze die kinderen moet helpen. Het is al meerdere malen gebeurd dat ze haar werk niet afkrijgt, omdat bepaalde kinderen uit haar klas druk waren en ze zich daar mee bezig moest houden van zichzelf. Op die momenten is het moeilijk om aan haar duidelijk te maken dat ze zich niet druk hoeft te maken over de andere kinderen, maar dat ze zich gewoon met haar eigen werk mag bezig houden.

Ze is en blijft een prachtig kind, waar ik zielsveel van houd. Ze zet me dagelijks weer met beide benen op de grond en confronteert me met mezelf en mijn relatie op de momenten dat ik dingen doe die niet bij mezelf horen en me juist belemmeren om te zijn wie ik eigenlijk ben.

Esmée weet veel dingen over haar zelf. Dit zegt ze ook vaak: Oh, dat weet ik gewoon. Ook heeft ze wel eens tegen ons gezegd: Jullie wilden mij graag hebben hé, en ik wilde graag bij jullie komen, daarom ben ik bij jullie gekomen.

Tot zover mijn verhaal. Wanneer er bijzondere dingen gebeuren ga ik dit uiteraard aanvullen in dit verhaal. Ik hoop dat ik met dit verhaal andere ouders tot steun kan zijn door bijvoorbeeld herkenbare dingen in het verhaal. Mocht je als ouder de behoefte hebben om te reageren of heb je vragen naar aanleiding van dit verhaal, dan nodig ik je van harte uit om te reageren.

Lieve en warme groeten,

Hilma


Het bovenstaande verhaal heeft een bijzonder vervolg gekregen.

Lees het bij "Het Wonder".


Top 


Printerversie

Sitemap    Voorwaarden