Het Wonder

Voor het krijgen van het complete verhaal, raad ik je aan eerst "Mijn verhaal" te lezen.

Week 6
1 maart 2008
Vandaag is toch wel een van de meest bijzondere dagen uit mijn leven. Al een paar weken voel ik mij anders, kon het eerst niet helemaal omschrijven, maar sinds vorige week kreeg ik alsmaar meer vermoedens en zei al eens gekscherend tegen Harry: “Het lijkt wel alsof ik zwanger ben”. Een lach vanaf zijn kant en een “droom maar lekker verder”, je weet toch dat het uitgesloten is? Ja, dat weet ik en we gingen weer verder met ons leventje. Ook al eens gedacht dat het misschien wel de overgang zou kunnen zijn.

Maar op 1 maart lijkt de wereld even stil te staan. Esmée heeft een vriendinnetje te logeren en op een vrij moment terwijl de meiden buiten aan het spelen zijn, doen wij samen de zwangerschapstest. Een beetje lacherig van de zenuwen en al heel snel is duidelijk dat ik zwanger ben. Harry is nog niet helemaal overtuigd en rijdt nog een keer naar de drogist voor een nieuwe test, maar ook die test bevestigt mijn vermoeden.

Wat er dan door je heen gaat, is niet te omschrijven: blijdschap, verwarring, ongeloof, tranen, tranen van geluk en ontroering. Daarnaast is het echt supermoeilijk om mijn mond te houden. De rest van het weekend “sluiten” we ons op in ons huis. Het staat allemaal even op zijn kop

Zondagmorgen 2 maart 2008
’s Morgens komt Esmee bij ons en vraagt: ‘Wat is er toch met je aan de hand mama?” Je doet zo raar, dan huil je en dan lach je en ik snap er helemaal niets van. We hebben haar toen tussen ons in genomen op ons bed en aan haar gevraagd: “Kun jij een heel heel groot geheim bewaren?” Ja hoor, dat kan ik wel, was Esmée haar antwoord. Wat is er dan voor groot geheim. Toen hebben we haar verteld dat ze, als alles goed gaat met de baby, in oktober een broertje of zusje krijgt. Wat er toen gebeurde is met geen pen te beschrijven. Nog nooit een kind zo blij gezien. Nu gaat mijn allergrootste wens in vervulling. Vele tranen vloeien deze dagen van geluk, verwondering en dankbaarheid.

Geweldig hoe ze de weken daarna haar mond houdt! Thuis praat ze honderduit over de baby en vraagt ze me de oren van het hoofd, maar zodra er een buitenstaander bij is heeft ze een groot slot op haar mond.

Maandag 3 maart 2008
Vanmiddag de verloskundige gebeld. Gelukkig kan ik meteen dezelfde dag nog komen, omdat het zo’n bijzonder verhaal is. Het voelt allemaal heel bijzonder en al snel bevestigt ze de zwangerschap en denkt zelfs dat ik al verder heen ben, omdat het hartje al zo duidelijk klopt. Nou, daar sta je dan weer buiten….. Harry meteen gebeld en daarna door naar mijn werk. Heel apart. Ik was nog behoorlijk vroeg en ben toen even langs een vriendin gegaan. Ik moest het even delen. We hebben ook nog vreselijk gelachen, want dit was toch wel het laatste wat zij verwachtte. Het grote geheim waar niemand iets nog van af mag weten. Een echofoto in mijn tas die bevestigd dat er een nieuw leventje op komst is. Wat ben ik dankbaar en wat duurt deze avonddienst vreselijk lang…..

Week 8
Deze dagen vertellen we het grote nieuws aan de oma’s en opa. Mijn moeder reageert heel emotioneel evenals ik, want zwangerschappen en kinderen zijn in onze familie toch wel een bijzonder en emotioneel gebeuren die het nodige weer bij ons oproepen.

Zaterdag 15 maart
Deze avond hebben we een feestje van mijn zwager en schoonzus die beiden 50 zijn geworden. Normaal ben ik wel in voor een feestje, maar nu voel ik me niet echt fit. We laten het maar op ons afkomen. Het feestje is gezellig, maar ik ben ook blij dat we weer naar huis mogen, zodat ik lekker mijn bed in kan duiken. We vertellen het nog niet aan mijn zwager en schoonzus, omdat het hun feestje is en we het op een ander rustig tijdstip aan ze gaan vertellen.

Week 9
Wat een weken en wat is er weer veel gebeurd…….. Af en toe is het net alsof ik droom, maar als ik dan de zoveelste sinaasappel afpel of weer een fles voor moeders voor moeders vul, dan denk ik …. Het is echt waar. Er groeit nieuw leven in mij! Wat voel ik mij vereerd, wat voel ik mij trots. Ik wil het wel van de daken schreeuwen. Als ik dit opschrijf voel ik me weer ontroerd gewoon puur vanuit dankbaarheid en vanuit liefde. Dit was echt het aller allerlaatste waar ik nog op had durven hopen.

Op dit moment maken we al een voorzichtige start om het een aantal mensen te vertellen. Eigenlijk iets vroeger dan de planning was, maar doordat mijn werk als verpleegkundige lichamelijk erg zwaar is, ontkom ik er niet aan om het dit weekend te vertellen aan mijn collega’s. Ik merk dat het getrek en getil niet oké is voor mijn lichaam en dan moet ik toch toegeven dat ik de 40 gepasseerd ben en dat is nu wel even te merken.

Iedereen is erg blij voor ons, maar er zijn ook veel emoties. Moeilijk blijft om het mijn beide zussen te vertellen. Zij hebben allebei 3 kinderen, waarvan bij hen beiden 2 kinderen overleden zijn . We hebben samen gehuild, enerzijds van geluk en anderzijds het voelen van de pijn en het verlangen wat blijft. Ondanks het verdriet wat je ze de rest van hun leven met zich meedragen, zijn ze ontzettend blij voor ons en dat geeft een heel bijzonder gevoel.

Mijn zus in Amersfoort reageert zo bijzonder. De spulletjes die wij nog hebben staan zijn voor jullie… Daarom had ik ze nog niet op marktplaats gezet, want ze zijn gewoon voor jullie. Het voelt bijzonder goed voor ons en we spreken af dat we over een tijdje de spullen komen halen.

Week 10
Mijn collega’s reageren geweldig. Van heel verbaasde gezichten tot emotionele reacties. Iedereen snapt heel goed dat ik geen enkel risico wil nemen vindt het eigenlijk logisch dat ik de ziektewet inga.
Bij mijn leidinggevende probeer ik nog om vervangend werk te mogen doen: immers ik heb genoeg mogelijkheden. Voorstellen gedaan om op het medisch secretariaat te gaan werken, administratieve werkzaamheden en dergelijke, maar het blijkt dan toch dat men liever heeft dat je de ziektewet ingaat en op de afdeling hand- en spandiensten gaat verrichten.

Dit doe ik dan en eigenlijk ben ik blij dat ik wat rustiger aan mag gaan doen. Het werk in mijn praktijk loopt ook gewoon door en ook mijn studie heb ik nog niet afgerond. Voorlopig is er nog voldoende te doen.

Week 11
Dit weekend heb ik weer een studieweekend en vertel ik mijn studiegenoten van mijn zwangerschap. Ook hier geweldige, bijzondere en vooral ook wel verwonderde reacties. Mensen verwachten het niet zozeer meer. Dit weekend hebben we de module ongeboren kind. Hoe is het mogelijk?? Op zondag krijg ik van mijn studiegenoten een buikmassage die heel prettig is voor de baby ( maar ook voor de moeder…… ik kikker er weer helemaal van op)

Week 14 (van 17-04 t/m 23-04)
Je kunt al een beetje zien dat ik zwanger ben. Ik trek nog wel wat wijdere kleding aan, omdat mijn buik zich er nog niet voor leent om strakke kleding aan te trekken. Daarbij vind ik het ook wel leuk om het nog een beetje geheim te houden en mensen te verrassen met dit grote nieuws.

Deze week vertel ik het bij de ouderraad op de school van Esmée en op een feestje vertellen wij het ook aan een aantal mensen. Er zijn al veel mensen die het weten en het is wederom heel bijzonder om de reacties te zien en te horen. Temeer omdat veel mensen weten hoe moeizaam het was om de eerste keer zwanger te worden.

Week 15 (24-04 t/m 30-04)
Deze week is Esmée jarig (27 april) Het is die dag erg mooi weer en we genieten. Esmée is zoals ieder jaar het stralende middelpunt. Iedereen is van de partij en ’s avonds eten we met zijn allen pannenkoeken buiten en is het feest compleet. Mijn schoonzus is nu ruim 30 weken zwanger en Esmée kan haar ogen niet van de buik afhouden……..

Week 16 (van 01-05 t/m 07-05)
Deze week voel ik onze baby voor het eerst bewegen. Het zijn de “bekende” kriebeltjes die ik herken en die me meteen ontzettend ontroeren, want dit is het begin van het contact wat we samen kunnen gaan opbouwen…….
Deze dagen doe ik dan ook niets anders dan regelmatig even rustig op de bank gaan liggen, in de hoop dat ik iets van onze baby kan voelen.

Week 17 (van 08-05 t/m 14-05)
Deze week controle bij de verloskundige. Alles is goed met onze baby. Esmée en haar vriendinnetje mogen ook mee omdat het vakantie is. Dit vinden ze toch wel heel bijzonder en genieten er ook van. Ik merk vooral aan Esmée dat ze er stil van is. Het doet allemaal veel met haar.

Week 19
Esmée heeft zaterdag haar kinderfeestje in de Westerbergen gevierd. Wat wordt ze toch al groot en wat snapt ze al veel. Het is bijna een maand geleden dat ze jarig was, maar ze heeft geen moment gezeurd over haar feestje. Het is allemaal oké voor haar.

Deze week is het verder erg druk met mijn studie en in mijn praktijk. Het is zo’n week waarin je als het ware geleefd wordt en ik regelmatig even rustig moet gaan zitten en even contact moet maken met de baby die in mij groeit. Nog 1 week en ik zit alweer op de helft. Wat gaat het toch snel allemaal……
’s Avonds kruip ik zo vroeg mogelijk in mijn bed. Ik merk dat ik voldoende slaap nodig heb om het vol te kunnen houden. Mijn buik groeit al flink……… Wat ben ik trots…….. en wat zijn Harry en Esmée ook trots. Regelmatig worden er handen op mijn buik gelegd in de hoop iets te kunnen voelen van de baby.

Sinds week 16 kan ik de baby al voelen, maar voor buitenstaanders is het dan nog erg moeilijk.

Week 20
Ook deze week is een drukke week, vooral voor de studie. Het zijn echt de laatste loodjes voor het examen. Ik ga nog een dag naar Heesch, naar mijn buddy om testen te doen voor het examen. Het is die dag heel erg warm en ben dan ook blij dat ik ’s middags weer thuis ben.

02-06: Controle bij de verloskundige. De harttonen klinken luid en duidelijk. Het is steeds weer een ontroerend moment en ben ik er helemaal stil van. Mijn HB is laag en ik begin met staaltabletten. Hopelijk helpt dit ook om mijn vermoeidheid weer wat op te krikken.

03-06: Voor de eerste keer naar zwangerschapshaptonomie. We leren daar om contact met onze baby te maken door de hand op de buik te leggen. Helaas heeft babylief niet veel zin om hieraan mee te doen, want hij slaapt gewoon lekker verder. Wanneer we weer thuis zijn reageert de baby gewoon weer op mijn handen zoals het daarvoor ook al deed.

Week 21
Deze week de 20-weken echo laten maken. In eerste instantie hebben we erg getwijfeld of we deze echo wel wilden laten maken. Het voelt alsof je je kind gaat beoordelen of het wel goed genoeg is. Uiteindelijk heeft voor ons de doorslag gegeven dat wanneer er iets uit zou komen, waar meteen iets aan gedaan zou kunnen worden dit toch wel heel erg belangrijk zou zijn. Ook vroegen we ons af of we er mee kunnen dealen als we er later achter zouden komen. Wel hebben we heel duidelijk aangegeven dat we verder geen puncties en onderzoeken met betrekking tot het downsyndroom willen. Er zijn mensen in onze omgeving die zeggen: Dan kun je er vast mee leren omgaan als het een downkindje is. Wij vragen ons af waar je dan mee leert omgaan. Als het de bedoeling is dat wij een downkindje krijgen is dit niet voor niets en zal dit zijn weg zeker vinden.

Bij de termijnecho zijn geen bijzonderheden te zien. Het geeft geen garanties, maar het sluit in ieder geval wel veel uit. Esmée vindt het ook heel interessant om mee te kijken, maar al met al duurt het best wel heel lang, omdat babylief zijn/haar hoofdje niet laat meten. Het is een behoorlijke woelwater in mijn buik. Prachtig om te zien. Esmée heeft het na ruim een uur wel gezien en meld dit dan ook bij de verloskundige. Heerlijk is die eerlijkheid van kinderen toch.

De hele wereld lijkt wel zwanger. Het is allemaal “buikjes” om ons heen of letten we er zo op? We hoorden wel dat er in de maand oktober 78 vrouwen in Hoogeveen moeten bevallen!!! Wauw, dit is toch wel heel erg veel.

Mijn verjaardag vieren we op een rustige manier in tegenstelling tot andere jaren. ’s Morgens komt er bezoek en ’s avonds komen er ook nog een aantal mensen. De middag gebruik ik om te werken aan mijn examenstukken voor de NEI®-opleiding, want over 10 dagen moet ik examen doen en ik heb nog veel te doen…..

Week 22 (12-06 t/m 18-06)
Esmée voelt deze week voor het eerst onze baby schoppen, dit maakt erg veel indruk op haar. Ontroerend om te zien hoe ze bezig is met de zwangerschap. Elke ochtend wanneer ik aan het douchen ben komt ze mijn hele lichaam bestuderen en vertellen welke veranderingen ze ziet. Vaak wanneer ik nog in bed lig en Esmée al wakker is, komt ze meestal half aangekleed bij me. Het eerste wat ze vraagt:”Hoe is het met de baby. Heb je de baby nog wel gevoeld?"

Op 17-06 worden we opnieuw oom en tante. We gaan meteen ’s avonds naar het ziekenhuis om ons neefje te bewonderen. Een prachtig mannetje. Esmée is helemaal verliefd op hem en ademloos staat ze naar hem te kijken. Ze is er helemaal stil van. Ik vind dit erg ontroerend om te zien en ik weet ook hoeveel het voor haar betekent dat ze straks zelf een broertje of zusje krijgt.

Ik probeer deze week een rustige week te houden en niet zoveel te werken, zodat ik tijd kan maken om me voor te bereiden op het examen. Voor Harry en Esmée is het geen gezellige week, want ik zit veel in de praktijk te studeren. Het is moeilijk om altijd mijn gedachten er bij te houden. Ik merk ook dat het me meer moeite dan anders kost om de stof te onthouden. Daarbij word ik natuurlijk regelmatig afgeleid door al die prachtige bewegingen in mijn buik en zoek ik weer contact met de baby in mij. En probeer dan maar eens te studeren…….

Week 23 (19-06 t/m 25-06)
Deze week doe ik examen voor NEI® met de specialisatie voor kinderen, zwangerschap, ongeboren kind en de spirtituele NEI®.
Het valt me allemaal reuze mee en het is dan ook heerlijk te horen dat ik op de theorie een 8,6 heb gehaald. (die heb ik maar weer binnen)

Nu kan de rust wat meer gaan beginnen en kunnen we gaan beginnen aan de kinderkamer. Ik kan niet wachten!!!! En ook Harry en Esmée zien er reikhalzend naar uit om hiermee te kunnen beginnen.

Ook gaan Harry en ik deze week weer naar zwangerschapshaptonomie. We proberen weer contact te krijgen met onze baby, maar ook tijdens deze sessie laat de baby zich hiervoor niet lenen. Die vindt het allemaal oké en als er handen op mijn buik gelegd worden, laat hij zich niet horen/voelen. Zodra we de praktijkruimte verlaten is hij weer gewoon volop aanwezig!! Geweldig, we hebben hier heel veel plezier om. Dat belooft nog wat………

Week 24 (26-06 t/m 02-07)
Deze week nog een drukke week zo voor de zomervakantie (van school). Donderdag heb ik de diploma-uitreiking van de NEI®-studie en tot mijn grote verbazing en ontroering slaag ik voor de praktijk Cum-Laude. Nou, je snapt dat het nu voor mij ook niet meer stuk kan. Nu kan ik dit stuk ook gerust achter me laten. Het betekent weer een mijlpaal en tegelijkertijd geeft het me ook een flink stuk rust dat ik niet meer hoef te studeren. Normaal is studeren mijn ding, maar nu ik zwanger ben, worden er vele andere dingen nu ook belangrijk en zullen de komende tijd nog belangrijker worden.

Vrijdag zijn we met een aantal moeders in de klas van Esmée wezen koffiedrinken en een bedankje gegeven voor het afgelopen schooljaar. Esmée heeft nu vakantie van school, maar Harry en ik zijn nog volop aan het werk. Ik werk nog op verschillende plaatsen, dus al met al vliegt deze week ook weer voorbij. Inmiddels verlangen we alledrie naar onze vakantie, zodat we even tijd voor elkaar hebben en even niet op de tijd hoeven te letten.

Week 25 (03-07 t/m 09-07)
De eerste week van de schoolvakantie. Esmée gaat uit logeren met haar neefje en vermaakt zich verder goed.

Met de baby gaat alles goed, het is af en toe een drukte van jewelste in mijn buik. Heel bijzonder om dit weer te mogen voelen en ervaren. Wel laat ik mijn urine onderzoeken op blaasontsteking in verband met klachten, maar dit blijkt allemaal mee te vallen er is niets aan de hand. Het heeft waarschijnlijk gewoon met de zwangerschap te maken.

Week 26 (van 10-07 t/m 16-07)
Deze week is er eigenlijk niet zo heel veel bijzonders. Nathan (ons neefje) wordt gedoopt. Harry en Esmée blijven thuis, omdat Esmée ziek is. Ze vindt het heel erg jammer, maar het is niet anders. Met de zwangerschap gaat het allemaal heel erg goed. Ik voel me fit en geniet van iedere dag.

Week 27 (van 17-07 t/m 23-07)
Deze week kwam het vriendinnetje van Esmée weer terug van een lange vakantie. Vanaf maandag logeert ze dan bij ons en is de vakantievreugde compleet.

Op vrijdag gaan we naar mijn zus en zwager om nog allerlei babyspulletjes op te halen. Ze hadden nog veel spullen staan en om allerlei redenen nog niet te koop aangeboden. Toen ze hoorden van onze zwangerschap zei mijn zus: zie je wel, de spullen zijn voor jullie, daarom had ik ze nog niet op Marktplaats gezet. Voor ons betekent het heel veel om de spulletjes te mogen gebruiken. Het was dan ook erg emotioneel om met de spullen bij hen weg te rijden.

Ik leef al toe naar mijn zwangerschapsverlof. Als het kan ben ik van plan om eind augustus te stoppen met werken in plaats van 10 september. Ik wil zo graag ook nog even echt kunnen genieten van mijn zwangerschap. Het gaat zo snel allemaal en dat ik het heel druk heb met nog veel dingen. Inmiddels begin ik steeds meer te verlangen naar wat meer rust.

Dan gaan we (of eigenlijk Harry) aan de slag met de babykamer. De speelkamer gaan we ombouwen tot babykamer en de zolder zal een speelzolder gaan worden. Het uitzoeken en opruimen van spulletjes en speelgoed is mijn ding en Harry houdt zich bezig met het grove werk, zoals het verslepen van de spullen, verfen en behangen. Het is deze dagen erg koel weer en dat vinden we natuurlijk prima. Het is een hele verhuizing, maar na een paar dagen is het resultaat dan ook erg mooi.

Als ik voor het eerst op de babykamer kom, moet ik huilen van ontroering. Harry schrikt en vraagt:”Wat is er?” Ja, en leg dan maar eens uit wat je voelt. Het is niet te omschrijven wat je voelt met zo’n kleintje in je buik waarvan je niet meer had durven dromen. Hoe leg je dit uit aan je omgeving…….

Week 28 (van 24-07 t/m 30-07)
Op donderdag weer een controle bij de verloskundige. Het gaat goed met de baby. Hij beweegt goed (heel veel zelfs en soms zo hard dat je mijn buik heen en weer ziet bewegen) we hebben hier samen heel veel plezier om.

Op vrijdag hebben we eerst nog een begrafenis (moeder van een vriendin) en ’s avonds gaan we na het eten richting Zeeland om vakantie te gaan houden. We hebben de luxe dat we gebruik mogen maken van het huis van vrienden van ons. Zij zitten deze weken in Spanje. Heerlijk om gewoon een huis tot onze beschikking te hebben. We komen tegen 22.30 uur aan in Terneuzen en dan zijn we blij dat we lekker onze bedden kunnen opzoeken.

Week 29 (van 01-08 t/m 06-08)
Lekker op vakantie. Genieten. We hebben fantastisch weer en leven zo’n beetje buiten (en dat in ons eigen kikkerlandje). We hebben veel bekijks. Prachtig om te zien hoe iedereen naar mijn buik kijkt. Ik heb ook al een hele buik, vanwege het vele vruchtwater. Ach, wij doen hetzelfde. Er zijn veel mensen zwanger of letten wij er ook op? Wij tellen ook de “buikjes”…………….

Wanneer het 30 graden is, merk ik dat ik er nu niet zo goed meer tegen kan. Ik houd vocht vast en voel me sneller moe en lusteloos.
Eén dag voel ik me zo moe dat ik veel op bed lig en echt even bij moet komen. Ik geef me hier dan ook maar gewoon aan over. Het is ook vakantie en ik merk dat ik toch wel wat meer naar mijn lichaam mag gaan luisteren.

Week 30 (van 07-08 t/m 13-08)
De laatste dagen van de schoolvakantie. We komen 2 dagen eerder terug van vakantie omdat de weersvoorspellingen niet zo geweldig zijn en we dan liever in ons eigen huis zijn. We hebben in huis nog het nodige te doen.

Week 34
Dit is de laatste week voor mijn verlof en woensdag 20 september is mijn allerlaatste werkdag voor mijn verlof in mijn praktijk. Maar helaas verloopt het allemaal anders.

Op vrijdagnacht 5 september wordt ik ’s nachts wakker om naar het toilet te gaan en tot mijn grote schrik vloei ik. Wat er op zo’n moment door je heen gaat is niet te beschrijven. We hebben meteen de verloskundige gebeld en ongeveer 15 minuten later waren we al in het ziekenhuis. Daar werd al snel duidelijk dat ik naar de gynaecoloog moest omdat de verloskundige het niet vertrouwde. Wel had ze meteen een echo gemaakt en met de baby was alles goed.

Binnen een uur lag ik al op een bed op de afdeling en was al duidelijk dat ik opgenomen zou worden. Mijn placenta ligt laag en er was een bloedvat geknapt. Gelukkig zat de placenta nog mooi vast, maar ik kreeg bedrust voorgeschreven. Verder kreeg ik meteen een infuus aangelegd voor het geval het wel een keizersnee zou worden. Ook kreeg ik meteen een injectie voor de rijping van de longetjes van de baby. Met die injectie was ik erg blij. Ik heb gezien bij mijn zus hoeveel verschil dat uitmaakt. Haar zoon is met 35 weken geboren en hij had verder geen problemen met ademhalen.

Een paar onzekere dagen volgen. Ik mag alleen van bed om naar het toilet te gaan (dat is toch wel redelijk vaak….) en ik mag er ‘s morgens even af om me te gaan douchen. Ook al zo’n avontuur met infuus en dito rek. Onzekere dagen en bij elke toiletgang weer afwachten of het goed gaat of niet. Dan, na het weekend gaat het goed en mag ik meer mobiliseren om te kijken welke uitwerking dit heeft. Ook dit gaat allemaal goed en op woensdag 10 september mag ik weer naar huis. Wat heerlijk om weer in mijn eigen huis te zijn met mijn eigen spulletjes en Esmée en Harry te zien genieten van het feit dat ik weer thuis ben. Voor Harry was het extra druk omdat hij ook de zorg voor Esmée had voor schooltijd en dergelijke en daarnaast was zijn pa ook opgenomen in het ziekenhuis in Zwolle, dus veel extra drukte erbij.

Week 35
Ik kan in ieder geval nu voor de dingen in huis zorgen en ik ben thuis wanneer Esmée thuiskomt. Dit geeft al veel rust. De eerste dagen zijn vermoeiend, maar dan al snel pak ik de dingetjes weer op, want er moeten nog wat dingetjes gebeuren voor babylief er is. (hoe noemen ze dit ook alweer? Nestdrang…..

Ach, nu heb ik tijd voor dingen waar ik lange tijd niet aan toe gekomen ben en het is heerlijk. Geen druk achter me. Alle tijd nemen om de dingen te doen en gewoon lekker in mijn eigen wereldje. Voorbereiden op de dingen die komen gaan.

Yoga heb ik afgebeld. Heb niet zo veel zin meer in verplichtingen en ik had alleen nog maar de proefles gehad. Het is denk ik handiger dat iemand anders mijn plekje daar inneemt.

We doen nog een laatste sessie zwangerschapshaptonomie. Dit is nog wel prettig om te doen. Harry krijgt nog wat tips om te helpen de weeën op te vangen. Het komt nu echt dichterbij. Een heel vreemd idee is het, want het kan deze week zomaar gebeuren (als het verhaal van 2 weken terug zich gaat herhalen) en het kan ook nog wel 6 weken duren.

Ik houd nu veel vocht vast. Mijn enkels zijn veelal onzichtbaar en voel me vaak dik en opgezet. Het walrussyndroom, zoals men dit zo mooi noemt. Ik kan er over het algemeen nog wel smakelijk om lachen, maar af en toe nemen de hormoontjes de overhand en voelt het minder prettig.

Week 36 ( van 18-09 t/m 24-09)
Vanmorgen voor controle bij de gynaecoloog geweest. Ik voel me goed en het voelt ook allemaal goed. Gelukkig is de gynaecoloog heel tevreden: Onze Baby doet het heel goed en de placenta ligt nu inmiddels een stukje hoger waardoor de kans op een herhaling behoorlijk is verkleind. Pfft een hele opluchting en ik heb nu ook het gevoel dat ik kan gaan genieten van mijn verlof. De controles gaan nu verder via de verloskundige van de kraamafdeling. Zij zal in principe ook de bevalling doen als er geen bijzonderheden zijn. De kans op een vaginale bevalling wordt hierdoor behoorlijk vergroot en we blijven dan ook intunen op een gewone bevalling.

Week 37 (van 25-09 t/m 01-10)
Deze week kost alles me meer energie dan de andere weken. Harry heeft er best wel lol om, want ik wil zoveel, maar het komt niet altijd even goed uit mijn handen en leg dat maar naast me neer. (Tja en dat valt voor mij niet altijd mee, vooral als je altijd zo druk bent als ik) Mijn wereld is ineens een stuk kleiner geworden. Ik communiceer veel via de mail, sms, kaartjes en telefoon. Ook komt er regelmatig even iemand een kop koffie of thee drinken, maar het is zo anders. Opeens geen tijdsdruk meer en komt het vandaag niet, dan kan het morgen ook wel. Het is iets wat ik gewoon niet ken, maar het is heerlijk…….

Deze week ook weer een controle bij de verloskundige in het ziekenhuis. Alles is goed, het hartje van de baby is weer luid en duidelijk te horen. Het komt nu allemaal zo dichtbij en het ontroert me steeds meer en meer. Nu moet ik elke week voor controle terugkomen.

Week 38 (van 02-10 t/m 08-10)
We zitten alweer in week 38. Het gaat nu erg hard!! Voor Esmée duurt het allemaal wel erg lang, dit zegt ze ook regelmatig. Je merkt af en toe de spanning bij haar en ook haar ongerustheid over wel of geen handicap bij haar broertje of zusje. We praten hier samen over. Ook dat je dit van tevoren niet weet en dat wanneer de baby een handicap zal hebben, het de bedoeling is dat we voor hem of haar zullen gaan zorgen en dat we van een kindje met een handicap net zoveel kunnen houden als van een kindje zonder handicap. Natuurlijk speelt dit ook wel door ons hoofd en het enige wat we nu kunnen maar ook doen, is het vertrouwen en de angst loslaten.

We gaan vrijdagavond nog even samen de stad in. Nog even shoppen en daarna nog even ergens koffie/chocomel drinken met wat lekkers erbij. Ik heb sterk het gevoel dat dit voorlopig de laatste keer zal zijn en dit moeten we toch even afsluiten. Voor Esmée is dit altijd een feest…

De box staat nu inmiddels ook in de huiskamer. Esmée heeft de box al helemaal ingericht en er een babypop ingelegd. Het is net echt…… Dan kunnen we er al vast aan wennen vindt ze……

Verder is alles nu klaar voor de komst van de baby. Ons bed staat op bierkratten (lachen…. Want dat is best wel hoog), de kinderwagen en Maxi-Cosi staan al klaar en de babykamer is ook helemaal klaar. Vooral de wieg daar ben ik apetrots op, hij is zo mooi……

Nu alleen nog ons huisje schoon houden en afwachten………

Maandag 6 oktober 2008
Vandaag veel mooie en ontroerende reacties op bovenstaand verhaal. Het voelt nu ook goed om het op de site te zetten, want ik heb het gevoel dat het nu niet zolang meer zal duren…..
Vandaag druk geweest in huis. Het valt me steeds zwaarder, want het bukken e.d. wordt steeds moeilijker. De laatste slaapkamer stofzuigen heb ik vandaag maar aan Harry overgelaten, aangezien wij geen grote slaapkamers hebben, moet je je er aardig doorheen manoeuvreren en dat wordt nu wat lastiger. Vanavond heb ik Harry nog een klein beetje bijgestaan met de boekhouding, maar daarna was het echt op voor vandaag. Lekker op tijd naar bed gegaan.

Dinsdag 7 oktober 2008
Vannacht niet echt lekker geslapen. Het wordt steeds moeilijker om een goede houding te vinden in bed (inmiddels heb ik al heel wat kussens verzameld) en als ik dan slaap, wordt ik zo’n beetje elk uur wakker om naar het toilet te gaan. Het hoort er allemaal bij de laatste weken……

Om 9.30 uur heb ik een afspraak in het ziekenhuis voor controle. Mijn gewicht is gestaag toegenomen (ik zal ieder de details besparen……) Ook mijn tensie gaat omhoog, met name de onderdruk. De hele zwangerschap had ik een lage tensie, maar ook daar komt nu verandering in. Dit in combinatie met tintelende vingers e.d. maakt dat mijn urine nog weer gecontroleerd wordt op eiwit, maar dat is allemaal goed. Het is natuurlijk nu wel een aandachtspunt geworden.

Met de baby is het allemaal goed! Zijn hartje is weer luid en duidelijk te horen. Ook is hij al ingedaald en ligt nu lekker met zijn ruggetje naar voren. Als ik dan mijn hand op mijn buik leg nestelt hij zich daar lekker onder met zijn ruggetje/billetjes…. Gezellig….. Dit herhalen we vele malen per dag.

Na de controle nog even op de koffie bij een kennis (ex-collega van Harry) Zij is nu bijna 37 weken zwanger, dus we hebben genoeg te kletsen. Gezellig hoor om zo een tijdje je dagen door te brengen.
Vanmiddag ben ik nog even de stad in geweest voor nog wat laatste spulletjes. Het lukte niet om alles te doen, want het is net of ik alleen maar bekende mensen tegenkom, dus ik breng mijn tijd veel pratend in de winkels door.Ook vanavond neemt de vermoeidheid de overhand en ga ik na het eten een poosje in bad liggen, heerlijk…… Wat is dat lang geleden zeg, maar ik merk hoe belangrijk het nu is om die tijd nu even voor mezelf te nemen. Verder niet veel puf meer en breng de rest van de avond hangend op de bank door.

Woensdag 8 oktober 2008
Vandaag is het de verjaardag van mijn vader die ruim 13 jaar geleden overleden is. Altijd toch weer een speciale dag. En nu natuurlijk helemaal met onze zwangerschap. Dit blijven altijd moeilijke momenten. Juist dit soort dingen wil je zo graag delen met je ouders. Maar ik ben er van overtuigd dat hij in een andere dimensie wel van onze blijdschap meegeniet. Ik ben vanmorgen even een kopje koffie wezen drinken bij mijn moeder. Meestal ga ik dan ook nog even naar het kerkhof, maar gezien het weer doe ik dat later deze week even.

Vandaag doe ik verder eigenlijk weinig bijzonders. Ik voel me niet superfit. Ik begin het nu wel te merken dat ik ’s nachts minder slaap. Vanmiddag nog even op de bank. Daarna kwam nog een vriendin even op de thee en zo zien mijn dagen er nu ook steeds meer uit: telefoon, iemand op de koffie/thee, sms of mailtje…

Mijn trouwring heb ik vandaag ook afgedaan. Ik begin nu zoveel vocht vast te houden….. Bij Esmée moest mijn trouwring afgeknipt worden en dat wil ik nu liever niet.

Donderdag 9 oktober 2008
Vandaag was het op zich een rustige dag. Vanmorgen kwam een moeder van een vriendinnetje op de thee. Gezellig…..en lekker om nu even weer tijd te hebben om bij te kletsen. Ik kreeg een prachtig boeket bloemen, wat een verwennerij…

Vanmiddag had ik de luxe om bij een vriendin op de stoel te mogen voor een voetreflexbehandeling speciaal voor de bevalling. Heerlijk ontspannen heb ik de behandeling ondergaan. Ik ben benieuwd welke uitwerking dit zal hebben…..

Toen ik thuiskwam kwam mijn moeder net aanfietsen voor een kopje thee en ze kwam een bloemetje brengen voor de laatste loodjes….. zo lief he en dat doet me dan ook heel goed.

Daarna nog flink wat boodschappen gehaald, want de voorraadkast moet goed gevuld zijn……. Harry vindt dit elke keer weer heel lachwekkend als ik hem vraag om de boodschappen even in huis te zetten.

Vanavond lekker een douche genomen en nog even lekker op de bank. Het is volle maan……… Je weet maar nooit!!

Vrijdag 10 oktober 2008
Het blijft rustig…. Volle maan had geen invloed. Ik voel me vandaag een stuk energieker. Had geen visite en bewust ook even niet gepland om weg te gaan. Ik had nog een paar kleine boodschapjes en vanmiddag heb ik het huis (voor de zoveelste maal) aan kant gemaakt en ben aan het poetsen geweest.

Wel heb ik veel last van harde buiken en last van mijn rug. Het zijn waarschijnlijk toch wat voortekenen. Ik heb het idee dat het niet lang meer duurt…….

Harry was lekker vrij vanmiddag om nog wat schilderwerk te doen en gewoon lekker thuis te zijn, heerlijk…. Het is weer lekker weekend. Hier kijken we alle drie iedere week weer naar uit.
Want het is heerlijk om nog even samen thuis te zijn en ons voor te bereiden op alles wat komen gaat…..

Zaterdag 11 oktober 2008
Vanmorgen al heel vroeg wakker, puur omdat ik niet meer lekker kon liggen….. Esmée ging vanmorgen met de Boskids paddelstoelen kijken/ontdekken. Hier is ze helemaal enthousiast over, vooral omdat ze uit zoveel aanmeldingen gekozen is met nog 48 kinderen. Gelukkig heeft ze deze week veel extra andere dingen en dus de nodige afleiding, want die kan ze deze week wel gebruiken.

Deze week had ze ook voor het eerst blokfluitles (helemaal super enthousiast was ze hierover). Ook mocht ze meedoen in een toneelstukje op school. Dergelijke dingen zijn haar op het lijf geschreven en zijn helemaal haar ding. Fijn om je kind dan zo vol blijdschap te zien.

Vanmorgen nog een paar boodschapjes gedaan. In de supermarkt was het echt heel druk. Ik dacht bij mezelf: “Dit is ook de laatste keer dat ik me hier alleen doorheen wurm in deze drukte zo vlak voor de bevalling” Ook kreeg ik tijdens het boodschappen doen flinke “oefenweeën” , dus al met al was ik blij weer thuis te zijn.

Na mijn “middagdutje” nog wat klusjes in huis gedaan. Harry heeft nog allerlei verfwerk in huis gedaan, wat eigenlijk al heel lang lag…… Heerlijk dat het nu weer netjes is.

Het blijft vanavond ook rommelen…. Ik hang wat op de bank…. Van mij mag het vanavond nog gaan gebeuren. Ik ben er helemaal klaar voor en heb er nu veel voor over om ons kindje in de armen te kunnen sluiten……. Wat ben ik toch nieuwsgierig naar ons wondertje en met mij Harry en Esmée ook, zij zien er net zo naar uit…..

Zondag 12 oktober 2008
Vanmorgen lekker uitgeslapen. Deze nacht wat beter geslapen dan de andere nachten. Na een uitgebreid zondags ontbijt, zijn we met z’n drietjes bloemetjes op het kerkhof gaan zetten voor onze neefjes en mijn vader. Esmée zit op dat moment weer vol vragen hierover. Het was goed om haar even mee te nemen.
Nadien kregen we nog visite, wat erg gezellig was. Leuk dat mensen nog even langskomen…

Maandag 13 oktober 2008
En zo beginnen we weer aan een nieuwe week……

Vandaag lekker thuisgebleven en aangerommeld in huis met allerlei dingen, zoals de laatste adressen opzoeken, strijken en dergelijke.
Het “rommelt” weer regelmatig even, maar doorzetten….. nee zover is het nog niet.

Mijn benen en enkels lijken elke dag dikker te worden door het vocht. Ben benieuwd of er nog schoenen zijn die me passen. De eerste rits van een laars is nl. al “gesneuveld” en het ziet er ook niet echt charmant meer uit, maar ach hoe belangrijk is dat nu?

De telefoon gaat echt heel veel vandaag. Iedereen wil nog even horen hoe het gaat en of het nog “rustig” is. Fijn dat mensen zo meeleven…..

Vanavond de laatste vloer nog in de was en dat was geloof ik de laatste echte klus… Wat mij betreft mag ons wonder komen, af en toe word ik zelfs wat ongeduldig, ik moet me overgeven aan de natuur en datgene wat komen gaat op het moment dat het goed is. Daar zit voor mij dus ook nog een “leerproces”…

We zijn inmiddels zo nieuwsgierig geworden naar ons kindje en we zijn erg benieuwd of we het goed hebben qua geslacht…

Dinsdag 14 oktober 2008
Weer een dag voorbij en morgen zitten we op 39 weken. Vanmorgen wederom controle gehad bij de verloskundige in het ziekenhuis. Bloeddruk is niet meer gestegen sinds vorige week. Er is nog een echo gemaakt en alles is goed!! Voor de zekerheid is mijn urine nog gecontroleerd in verband met klachten, maar ook dat is allemaal goed!!! He, mijn dag kan niet meer stuk.

Ik bel mijn moeder even, maar zij is niet thuis. Dan haal ik nog wat kleding voor Harry en Esmée (duimen dat het past….) en bij de drogist nog wat olie voor tijdens de bevalling om uitscheuren zoveel mogelijk te voorkomen.

’s Middags ga ik dan nog even bij mijn moeder langs en we spreken af dat zij haar mobiel de komende dagen ook bij zich houdt. In principe gaat Esmée naar haar vriendinnetje hier in de straat, maar wanneer we bijvoorbeeld onder schooltijd naar het ziekenhuis moeten en de ouders van het vriendinnetje ook aan het werk zijn, dan is mijn moeder standby om Esmée op te vangen uit school.

Verder haal ik nog even een paar boeken van de bibliotheek voor vanavond op de bank. Harry gaat naar de ouderavond op school, dus heb het rijk voor mij alleen……

Al met al best wel een energieke dag, zonder middagdutje vandaag. Vanavond er maar lekker op tijd in……

Het is weer volle maan….

Woensdag 15 oktober 2008
Wanneer ik dit schrijf is het inmiddels al donderdag 16 oktober. Gisteren was even een dag waarop ik sterk behoefte had om me terug te trekken en vooral niet teveel te doen. Het was of ik de dag daarvoor de marathon had gelopen. Dus lekker een dag met een boek op de bank en veel geslapen overdag.

Donderdag 16 oktober 2008
Vanmorgen redelijk fit opgestaan in verhouding tot gisteren. Heb nog steeds wel de behoefte om lekker alles op mijn gemak te doen. Heerlijk, er is ook weinig dat mij nu nog jaagt…. Het blijft wat “rommelen”, maar inmiddels houd ik me daar minder mee bezig. Wanneer het door gaat zetten, merk ik het vanzelf.

Ik heb net nog wat kleertjes klaargelegd voor ons wondertje, mocht het toch wat langer ziekenhuis worden. Ook zo nog even naar Prenatal om te kijken of ze nog wat leuks hebben binnengekregen………

Vanmiddag komen de enveloppen voor de kaarten binnen, dus mag ik me daar mee vermaken. Leuke werkjes vind ik dat altijd….

En dan verloopt de dag toch weer anders dan je verwacht in eerste instantie. Vanmiddag aan het begin van de middag lijk ik de “slijmprop” te verliezen. Ook regelmatig wat lichte weeën, zal het nu dan….. Maar nee hoor, het zet wederom niet door, maar ik blijf (oud) bloed verliezen en voel de baby ook minder bewegen. Helemaal gerust ben ik hier niet op en vanavond tegen 19.00 uur heb ik contact met het ziekenhuis om te overleggen.

Ze willen graag dat ik kom voor onderzoek. Om 19.30 uur zijn we in het ziekenhuis en wordt er een CTG gemaakt. En dan is het gelukkig allemaal goed met ons wondertje, Wat een opluchting die je niet kunt beschrijven. Het bloedverlies is afkomstig van de baarmoedermond, die zich aan het voorbereiden is op de bevalling.

Ook op de echo is alles normaal. Voldoende vruchtwater en ons kindje is al helemaal diep ingedaald. Wonderlijk is het toch eigenlijk hoe de natuur het allemaal regelt. Niemand die vertellen kan hoe het zal verlopen. Zoals de gynaecoloog vanavond zei: “Het kan zijn dat je hier over 2 uur alweer terug bent om te bevallen, maar het kan ook rustig nog 2 weken duren”……

Esmée was ondertussen bij haar vriendin geweest. Uiteraard erg blij dat alles goed was me de baby en van de andere kant ook wel een beetje teleurgesteld, want ze had stilletjes gehoopt dat de baby geboren zou worden…

Wat moet dit pittig zijn als je 8 jaar bent en zo verlangt naar een broertje of zusje, wat zullen de dagen soms lang voor haar duren.

Zaterdag 18 oktober 2008
Grote zus Esmée en een trotse vader Harry kunnen nu schrijven dat ons wondertje is geboren op 17 oktober om 04.31 uur. Moeder Hilma is bevallen van een zoon. Zijn naam is Levi, hij weegt 3445 gram en is 52 cm lang.

Beide maken het goed en zullen waarschijnlijk zondag naar huis komen. Ook zal dan het verhaal door Hilma weer aangevuld gaan worden.

Gr. Harry en Esmée

Woensdag 22 oktober 2008
(de officieel uitgerekende datum!)

Inmiddels zijn we alweer bijna een week verder als ik dit schrijf. Ik lig als een prinses in bed, beneneden zijn de kraamhulpen (er is een stagiaire) aan het werk en naast mij ligt “mijn mannetje” en mijn grote trots. Hij is zo mooi……..
Wat ben ik een bevoorrecht mens…….

Mijn bevallingsverhaal:
Op die donderdagavond komen we tegen 21.15 uur weer terug uit het ziekenhuis. We drinken nog even wat met z’n drieën en dan gaat Esmée naar bed. Ik schrijf toch nog wat enveloppen en voel me best lekker ontspannen.

23.00 uur: we gaan naar bed. We kijken nog even wat tv, maar doen al snel het licht uit.
23.45 uur: Opeens knapt er iets in mij en ik weet dat de vliezen gebroken zijn en ik vertel dit ook tegen Harry. Op het toilet verlies ik nu ook helder bloed en weet dat het nu echt niet lang meer kan duren en ja hoor daar is de eerste wee.
Oeps… hier is geen twijfel over mogelijk dit is serieus. Op dat moment overviel mij een heel speciaal gevoel….. Puur door het feit dat de natuur dit keer helemaal zijn proces laat zien. De eerste weeën zijn goed op te vangen en ze komen om de 20 minuten. Oke, dacht ik, laat Harry nog maar even liggen wie weet wat voor lange nacht we tegemoet gaan.

Wanneer de weeën wat vlotter op elkaar komen, wordt Harry ook wakker en we genieten samen van dit moment. Tussen de weeën door zijn we aan het regelen hoe we het gaan doen en hebben we plezier. Het heeft iets bijzonders zo midden in de nacht. We maken Esmée ondertussen ook wakker en vertellen dat de bevalling begonnen is. We vragen of ze bij haar vriendinnetje wil logeren, maar ze blijft liever in haar eigen bed dat we de babyfoon naar haar vriendinnetje brengen.

Dan gaat het snel……De weeën volgen zich steeds sneller op en ze worden ook steeds krachtiger. Ik moet nu echt gaan “hangen” om ze op te vangen, maar het is goed weg te puffen. Ik merk wel dat ik Harry in mijn buurt wil blijven houden. Esmée heeft een paar weeën aangekeken en zei:”Ik ga mijn bed weer in” , maar bleef wel contact houden met mij de lieverd……

Tegen 1.30 uur gaan we naar het ziekenhuis. Voordien ga ik nog even bij Esmée langs en vertel haar dat het nu vast niet lang meer duurt en dat ik haar meteen bel als haar broertje of zusje geboren is. Een hele dikke knuffel en een “ik hou van jou” van beide kanten nemen we afscheid.

Iets na 1.30 uur zijn we bij het ziekenhuis en vanaf de parkeerplaats volgen zich al 3 weeën op voordat we in de verloskamer zijn. Het gaat nu heel hard.
De verloskundige kijkt meteen hoeveel ontsluiting ik heb en ik zit meteen al op 3 cm. Dat valt me reuze mee. Ze vertelt me dat ze over 2 uur nog eens zal kijken en vol goede moed puf ik alle weeën weg. Maar na een uurtje wordt ik erg misselijk en zit ik al op zo’n 6/7 cm. De weeën worden nu ook erg pittig, maar Harry is geweldig. Ik heb steeds een combinatie van rug- en beenweeën en hij masseert ze heel goed weg. Ook helpt hij me continu weer herinneren hoe ik moet ademhalen en laat hij me richting de pijn voelen. Nu achteraf realiseer ik me hoe pittig de mannen het ook hebben, want je zult je als man ook wel heel machteloos voelen.

Nog geen uur later krijg ik de eerste perswee. Ik kan ze ook niet meer tegenhouden en merk dat ik tegen de volledige ontsluiting aanzit. Op mijn verzoek kijkt ze hier ook meteen naar. Er staat nog een randje die ze wegmasseert en daarna mag ik meteen beginnen te persen. Het is een pittig stuk, vooral omdat ik me inmiddels doodmoe begin te voelen en de weeën zich behoorlijk snel elkaar opvolgen ik heb voor mijn gevoel weinig tijd om tussendoor even uit te rusten. En dan zegt de verloskundige: je krijgt van mij nog twintig minuten om het zelf te doen en daarna bel ik de gynaecoloog.

Op dat moment gaat er van alles door mij heen, maar het is vooral de herinnering aan de vorige bevalling die op dit stuk de overhand neemt (vooral omdat de baby steeds weer een stukje terugschoot de baarmoeder in). Op dat moment roep ik: “bel haar maar, want ik wil geen enkel risico”. Hierop zegt de verloskundige: “nee hoor, ik bel nog niet, geef me je hand maar dan voel je het hoofdje van de baby al”. En dan voel je het hoofdje van je kind, wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven en daar heeft het “oergevoel” het van mij overgenomen en 2 persweeën later had ik mijn zoon Levi in mijn handen!!!!

Wauw…. Ik kon alleen maar uitroepen: “Daar ben je dan” “Daar ben je dan….”
Zijn ogen open en hij keek me zo vol liefde aan…. Wat ik ook zo bijzonder vond is dat ik Levi meteen herkende. Het is jouw kind en je hebt al zo’n mooie band opgebouwd in die 9 maanden…….

Helaas duurde dit mooie moment maar heel even, want opeens voelde ik een flinke golf uit me weggolven. Harry riep naar de verloskundige: “kijk wat er gebeurt” en hij greep alle handdoeken. Dan gebeurt er ineens heel veel: continu wordt er aan je gevraagd hoe je je voelt. (Ik voelde me heel rustig, kalm en het geluksgevoel overheerste), er wordt gebeld met allerlei mensen en voor ik het wist lag ik op de operatietafel. Het bleek dat de placenta niet in zijn totaliteit naar buiten was gekomen en daardoor voor het vele bloedverlies had gezorgd.

Onder narcose is toen het resterende weggehaald en ben ik verder gehecht. Ik was iets uitgescheurd en er is op het laatste moment een knip gezet omdat Levi met zijn handje op zijn hoofd geboren is.

Op de OK vond men dat ik zo rustig en relaxed was. Ik zei: “ik heb net een gezond kind op de wereld mogen zetten, dat is voor mij het enige wat telt en wat de rest betreft vertrouw ik volledig op jullie”. Ik heb dan ook geen moment een rotgevoel gehad. Het enige wat natuurlijk wel erg jammer was, dat ik Levi niet langer op mijn buik kon hebben.
Maar dat heeft Harry al die tijd gedaan en was een uur alleen met zijn boy. Geweldig hoe blij Harry is. Hij kijkt alleen maar superverliefd naar Levi. Hij heeft altijd gezegd dat het niet uitmaakte of het een jongen of meisje zou worden, maar nu het een jongen is, zijn we wel helemaal compleet…. Zo voelt het voor ons althans wel.

Om ongeveer 7.00 uur waren we weer terug op de afdeling en kreeg ik een eenpersoonskamer, heerlijk….. Vanaf een uur of acht zijn we gaan bellen met de familie en we hadden Esmée beloofd dat zij als eerste mocht gaan kijken (Dit was haar ultieme wens) Toen ik Esmée aan de telefoon had, was ik heel erg ontroerd, want ze begon heel hard te juichen: “Ik heb een broertje” “Ik heb een broertje” en tegen mij zei ze: :”mama je moet niet huilen” , maar toen begreep ze dat het van geluk was……

De eerste dagen zijn voorbij gevlogen. Ik heb heel bewust alles geprobeerd mee te maken, want uit ervaring weet ik dat het allemaal zo snel gaat… Toch is er ook veel langs me heen gegaan, door het lage HB-gehalte was ik behoorlijk vermoeid. Bloedtransfusie wordt niet veel meer gedaan, dus mijn lichaam mag even hard aan de slag, maar dat gaat helemaal goed komen.

Dan volgen er dagen met (heel) veel bezoek, kaarten, telefoontjes en heel, heel erg veel cadeautjes, waar je verlegen van wordt. Maar het is zo leuk dat iedereen zo meeleeft en op bezoek komt.

En wat heb ik een riant plekje, lekker in bed met mijn kleine mannetje naast me, ik kan mijn ogen niet van hem afhouden en we liggen ook lekker veel samen in bed gewoon lekker van elkaar te genieten………

Op zondag 19 oktober mochten Levi en ik naar huis……

Vrijdag 24 oktober 2008
Onze boy is alweer een week oud!! Wat gaan de dagen toch snel voorbij!! Ik heb een heerlijke week achter de rug en heb me lekker laten verwennen door de kraamhulpen (er was ook een stagiaire) en dit heeft er voor gezorgd dat ik me nu weer lekker voel. Harry heeft deze week nog wel wat gewerkt en neemt volgende week een paar dagen vrij. Voor Esmée was het een heel bijzondere week. Een week van intens genieten van haar broertje, helpen met de verzorging, maar ook het leren innemen van de plek van grote zus die soms even wat minder aandacht krijgt. Hier heeft ze zich heel moedig doorheen geslagen, maar wat is het op sommige momenten toch ook moeilijk………

Vanavond was dan ook weer een bijzonder moment dat Esmée samen met haar vriendinnetje naar de film ging en ik met Levi achterbleef die ik aan de borst had. Geweldig dit contrast…….. Vanaf vandaag mag ik weer de regie in eigen hand nemen (samen met Harry) en dat voelt weer goed…. Deze dag stond in het teken van heel veel bezoek en ’s avonds duiken we dan ook moe, maar heel voldaan ons bed in.

Donderdag 30 oktober 2008
Levi is alweer bijna 2 weken… wat gaat het toch snel. Hij doet het supergoed! Hij zit alweer ruim op zijn geboortegewicht en is een tevreden mannetje.

De afgelopen week weer bijzonder veel bezoek, kaarten, telefoontjes en dergelijke gehad. Het is gewoon niet te bevatten…. Zoveel…….. Vele mooie momenten, maar ook momenten waarop de hormonen flink de kop opsteken. Het hoort er allemaal bij en we laten het maar op ons afkomen…

En zoals alle kersverse ouders weten, zijn de nachten soms bijzonder kort, maar ook dat gaat weer over weten we uit ervaring. Het is een periode die we even door moeten. Afgelopen nacht heeft Levi bijzonder goed geslapen en lijken de “krampjes” wat meer onder controle……. De dingen lijken te gaan zoals ze volgens moeder natuur moeten en zullen gaan.

Vanaf hier eindigt voorlopig dit dagboek. Mochten er bijzondere dingen gebeuren, dan komt er uiteraard een vervolg….

Naast alle vrienden, familie, kennissen, collega;s, buren, willen wij ook de (dagelijkse) lezers van deze site hartelijk bedanken voor de vele kaartjes, attenties, telefoontjes, bijzondere e-mails en wat we al niet meer hebben mogen ontvangen voor en na de geboorte van Levi. Het heeft ons bijzonder goed gedaan en ook vele malen ontroerd door al die lieve reacties……

Lieve Groet,

Mama Hilma, Papa Harry, Grote Zus Esmée en ons prachtige wondertje Levi.



Wil je reageren of feliciteren, klik dan hier.


Top 


Vorige

Het Wonder

Volgende


Vorige

Het Wonder

Volgende


Printerversie

Sitemap    Voorwaarden